Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ (2/5)


Ο Κύκλος των χαμένων ποιητών είναι μια ταινία σύμβολο της δεκαετίας του 90΄.Όχι τόσο για την ποιότητα της,αλλά για το δίδαγμα της.Νεόφερτος καθηγητής Φιλολογίας έρχεται σε σύγκρουση με το εκπαιδευτικό κατεστημένο του παραδοσιακά αυστηρού Κολεγίου Γουέλτον και παίρνει τους μαθητές του με το μέρος του.Ναι το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον,ναι είναι ελκυστικό,αλλά το σενάριο του και ο ''δήθεν'' τρόπος παρουσίασης του είναι εκνευριστικός.Το πρώτο μισό της ταινίας είναι πλήρες αδιάφορο και ο ρόλος του ήρωα είναι ανυπόφορος.Όσο λοιπόν ο Κίντιγκ εμφανίζεται η ταινία είναι εκνευριστική,καθώς συναντάτε μια έντονη ειρωνία και ένας ανυπόφορος διδακτισμόςπου αναδυκνείεται αρχικά με άθλιο και κλισέ τρόπο.Το δεύτερο μέρος είναι αυτό που κάνει την ταινία ξεχωριστή.Είναι το μέρος όπου,ένα παιδί προσπαθεί να ακολουθήσει τις συμβουλές του δάσκαλου του και να αψηφίσει τον πατέρα του.Σε αυτό το σημείο έιναι και το ζουμί της ταινίας,όπου ο σκηνοθέτης καταφέρνει για πρώτη φορά να αναλύσει σε βάθος τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή.Σε αυτό το σημείο μέχρι το τέλος συγκινήθηκα και ένιωσα περίεργα .Όμως έχω ακόμα μια ένσταση..Ο κυκλος των χαμενων ποιητων. Μια μυστικη λεσχη νεων που μαζευονται σε μια ινδιανικη σπηλια και απαγγελλουν ποιηση, αναζητωντας την κρυμμενη μαγεια που κρυβεται πισω απο τις λεξεις, προσπαθωντας ουσιαστικα να ανακαλυψουν ενα νοημα για της ζωη τους.Στο φιλμ οι ήρωες δεν κάνουν κάποια αναζήτηση του νοήματος της ζωής,αντίθετα διασκεδάζουν με ανώριμο τρόπο.Το κόνσεπτ είναι έξυπνο,η εκτέλεση όμως είναι μετριότατη.Μια υπερτιμημένη ταινία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου